Het witte meisje werd 16 jaar....
en toen ging ze verder...
Wie is toch het witte meisje?
Ik ben Marga en in 1967 wordt mijn eerste kind geboren. Een meisje wat
de naam "Carola" krijgt. Ik 'voel' dat er een bevruchting plaatsvindt
en dat er 10 maan-maanden later een kind zal geboren worden. Precies op 15 maart
1967, 's morgens om 8.00 uur op de uitgerekende dag, gebeurt dit ook. Ze groeit
op als ieder normaal kind. Ze heeft speciale belangstelling voor kleine kinderen,
zieken en ouderen. Altijd vraagt ze naar het welzijn van deze en gene en onthoudt
ook wie er ziek is en wie er slecht aan toe is.
Haar zachte karakter, de brede belangstelling voor anderen, de speciale en bijzonder
vertrouwelijke band met mij, ik zie haar als een kwetsbaar kind. Velen houden
van haar. Of dit zachte meisje weerbaar genoeg is voor het harde leven, dat
is eigenlijk de grootste zorg van mij. Veel spreekt ze over een broertje dat
ze zich wenst en ondanks de anticonceptie-pil, ondanks diverse andere hindernissen
komt er inderdaad 10 jaar na haar geboorte een grote verrassing: Een broertje.
Carola wordt ernstig ziek op haar 12e en sterft tenslotte in juni 1983 als ze
16 jaar is. Een oude man huilt als hij me belt en probeert me te vertellen dat
zij het enige kind was die hem niet plaagde, maar altijd even tijd had voor een praatje.
Ze wordt begraven.
Oud kontakt hernieuwt.
Er gaan veel jaren voorbij. In mijn leven verandert er
veel. Ik gooi het roer om en besluit dat haar dood niet zinloos mag zijn en
dat ik de enige ben die daar een zin aan kan geven. Ik besluit een studie te
volgen om mensen te helpen die in crisis verkeren. Jaren verstrijken. Er ontstaan
relaties en vriendschappen. Ze verdwijnen evenzo goed ook weer vaak. In september
2004 komt Christina, nadat we elkaar een paar jaar niet gezien hebben, weer langs en zegt met me te willen praten.
Ze vertelt dat ze contact heeft met een andere dimensie en dat dit contact de
laatste tijd verandert. Meer nog dat ze er niet zo goed raad mee weet. Het verwart
haar en ze wil er over praten. Ze vraagt mijn hulp.
Contact met het
Licht, geeft je helende energieën.
Ooit is in een 'bijna-dood-ervaring' het contact met deze
dimensie tot stand gekomen en het is nooit weer verdwenen. Christina 'beleeft' deze
contacten, maar weet dit niet goed meer een plaats te geven, sinds er 'boodschappen'
worden doorgegeven. Daarnaast is deze 'poort' naar deze dimensie een kanaal,
waar zij zelf geen invloed op heeft. Om met haar woorden te spreken: 'Ik word
geroepen' en dat is ook zichtbaar als er een rode vlek op haar voorhoofd
ontstaat en er spier-spanningen in haar lichaam opgevoerd worden. Op die momenten
verliest ze soms het bewustzijn.
Het blijkt dat Christina dan uit haar lichaam treedt, dat de vroegere BDE zich als het ware
herhaalt en dat zij dan 'het witte meisje' ontmoet.
In dit hernieuwde contact, vertelt ze ook dat er nog een tweede persoon, een
jonge man, op dezelfde manier al veel langer een rol speelt in haar leven. Op
haar 17e (de BDE heeft zich al op veel jongere leeftijd voorgedaan) ontstaat
er contact met een man die zich Cor noemt en haar 'helpt' als zij het in die
jaren extreem moeilijk heeft (en dat is vaak het geval). Ze verlaat in haar
verdriet en angst spontaan haar lichaam en ze neemt een entiteit met de naam 'Cor' waar, die er dan is om haar te helpen en
te steunen.
Wil je onze boodschap aan de mensen
vertellen?
Tot in september 2004 de verandering komt. Er komt een
dringende oproep tijdens deze noodzakelijke momenten van regulatie van haar
energie en spanningen, dat ze hardop en duidelijk begint te spreken. De eerste
mededelingen zijn verzoeken, om de dingen die gezegd worden op te schrijven
en deze notities aan de mensen te vertellen. Dit is een nieuw aspect, iets wat door een opname-apparaat
wordt opgelost. Deze mededelingen zijn vooral bedoeld als raadgevingen voor de mensen op onze
aarde en worden op deze manier vastgelegd. Na een dergelijke sessie is Christina weer ontspannen en rustig.
Mammie.....
Na enige tijd van diverse intieme en herkenbare mededelingen
en omschrij-vingen, begint het vermoeden te rijzen dat het mijn dochter is die
contact maakt. Na een proces van verwerking en acceptatie erken
ik dat dit zo is en wordt het door mij als genade ervaren. Ik voel me geroepen
te doen wat ze van me vraagt.
Wees blij dat we nu een beter contact
hebben...
De verrassing is nog groter als blijkt dat de man, die
Christina al jaren vanuit deze dimensie ondersteunt, de oom van 'het witte
meisje' is, dus mijn overleden broer Cor.
Het eerste contact tussen mij en Christina ontstond ongeveer 15 jaar ná het
overlijden van mijn broer en ongeveer 5 jaar na het overlijden van mijn
dochter.
Vanaf september 2004 worden er minstens wekelijks boodschappen doorgegeven, die wij
volgens opdracht aan ieder die het wil weten, doorvertellen. Het heeft mij enkele
maanden gekost om dit alles een plaats te geven in mijn leven. Nu is het een
grote vreugde om in dit "vier-ziel-schap" mijn werk te kunnen doen
en aan mensen een boodschap van hoop en liefde te kunnen geven. Vooral ben ik
blij enige troost te kunnen bieden aan ouders die hun kinderen verloren hebben.
|
